Моксифлокс в таблетках — инструкция по применению

Инструкция по применению моксифлокса в таблетках, описание действия препарата, показания к применению таблеток моксифлокса, взаимодействие с другими лекарствами, применение моксифлокса (таблетки) при беременности. Инструкции:
Торговое название: Моксифлокс
Международное название: Моксифлоксацин
Лекарственная форма: Таблетки, покрытые оболочкой, 400 мг
Показания к применению:
Атс классификация:
J Противомикробные средства для системного применения
J01 Антибактериальные средства для системного применения
J01M Антибактериальные средства группы хинолонов
J01M A Фторхинолоны
Фарм. группа:
Антибактериальные препараты для системного использования. Противомикробные препараты – производные хинолона. Фторхинолоны. Моксифлоксацин. Код АТХ J01MA14
Условия хранения:
Хранить в сухом, защищенном от света месте при температуре не выше 25оС. Хранить в недоступном для детей месте!
Срок хранения:
2 года. Не применять препарат по истечении срока годности, указанного на упаковке.
Условия продажи: По рецепту
Описание:
Таблетки, покрытые оболочкой от светло-розового до темно-розового цвета, продолговатой формы, с двояковыпуклой поверхностью, с риской и гравировкой «G» и «400» на одной стороне.

Состав моксифлокса в таблетках

Одна таблетка содержит
Бір таблетканың құрамында

Активное вещество моксифлокса

моксифлоксацина гидрохлорид 436.33 мг (эквивалентно моксифлоксацину 400.0 мг)
436.33 мг моксифлоксацин гидрохлориді (400.0 мг моксифлоксацинге баламалы)

Вспомогательные вещества в моксифлоксе

лактозы моногидрат, целлюлоза микрокристаллическая, натрия кроскармеллоза, магния или кальция стеарат, состав оболочки: полиэтиленгликоль 6000, гипромеллоза 2910, титана диоксид (Е 171), железа оксид красный (Е 172)
лактоза моногидраты, микрокристалды целлюлоза, натрий кроскармеллозасы, магний немесе кальций стеараты, қабықтың құрамы: полиэтиленгликоль 6000, гипромеллоза 2910, титанның қостотығы (Е 171), темірдің қызыл тотығы (Е 172)

Показания к применению таблеток моксифлокса

Лечение инфекционных заболеваний у взрослых, вызванных чувствительными к моксифлоксацину возбудителями:
  • обострение хронического бронхита
  • внебольничная пневмония, кроме тяжелых случаев
  • острый бактериальный синусит
  • неосложненные воспалительные заболевания органов малого таза (инфекции верхних отделов женских половых путей, включая сальпингит и эндометрит), не связанные с тубоовариальным или тазовым абсцессом.
Моксифлокс, таблетки, покрытые пленочной оболочкой, 400 мг, не рекомендуются для использования в монотерапии воспалительных заболеваний малого таза легкой и умеренной степени, но должны использоваться в комбинации с другим подходящим антибактериальным средством (например, цефалоспорином), если резистентность к Neisseria gonorroeae не может быть исключена.

Моксифлокс, таблетки, покрытые пленочной оболочкой, 400 мг, может также быть использован для завершения курса терапии у пациентов, у которых наступило улучшение во время начального внутривенного лечения Моксифлоксом при следующих показаниях:
  • внебольничная пневмония
  • осложненные инфекции кожи и мягких тканей
Ересектердегі моксифлоксацинге сезімтал қоздырғыштар туғызған жұқпалы ауруларды емдеу:
  • созылмалы бронхиттің өршуі
  • ауруханадан тыс пневмония, ауыр жағдайлардан басқа
  • жедел бактериялық синусит
  • тубоовариальді немесе жамбас абсцессімен байланыссыз кіші жамбас мүшелерінің асқынбаған қабыну аурулары (әйелдің жыныс жолдары жоғарғы бөліктерінің жұқпалары, сальпингит пен эндометритті қоса).
Моксифлокс, үлбірлі қабықпен қапталған 400 мг таблеткалар, кіші жамбастың жеңіл және орташа дәрежелі қабыну ауруларының монотерапиясында пайдалануға ұсынылмайды, бірақ, егер Neisseria gonorroeae-ге төзімділік жоққа шығарылмаса, сай келетін бактерияға қарсы басқа дәрімен (мысалы, цефалоспоринмен) біріктіріліп пайдаланылуы тиіс.

Моксифлокс, үлбірлі қабықпен қапталған 400 мг таблеткаларын, келесі көрсетілімдер:
  • ауруханадан тыс пневмония
  • терінің және жұмсақ тіндердің асқынған жұқпалары
тұсында Моксифлокспен бастапқы көктамырішілік емдеу кезінде жақсара бастаған емделушілерде емдеу курсын аяқтау үшін пайдалануға болады.

Противопоказания моксифлокса в таблетках

  • повышенная чувствительность к моксифлоксацину или другим хинолонам, а также к любому из вспомогательных компонентов препарата
  • беременность и период лактации
  • детский и подростковый возраст до 18 лет
  • поражения сухожилий, связанные с приемом хинолонов, в анамнезе
  • наследственное или приобретенное удлинение интервала QT
  • электролитные нарушения, в частности, некорригированная гипокалиемия
  • клинически значимая брадикардия
  • клинически значимая сердечная недостаточность со сниженной фракцией выброса левого желудочка
  • симптоматическая аритмия в анамнезе
  • Моксифлоксацин не должен назначаться одновременно с другими препаратами, вызывающими удлинение интервала QT
  • нарушение функции печени (группа С по шкале Чайльд-Пью) и повышение уровня трансаминаз в 5 раз выше верхней границы нормы
  • моксифлоксацинге немесе басқа хинолондарға, сондай-ақ препараттың қосымша компоненттерінің кез келгеніне жоғары сезімталдық
  • жүктілік және лактация кезеңі
  • 18 жасқа дейінгі балалар мен жасөспірімдерге
  • сыртартқыдағы хинолондар қабылдаумен байланысты сіңірлердің зақымдануы
  • тұқым қуалайтын және жүре пайда болатын QT аралығының ұзаруы
  • электролиттік бұзылулар, атап айтқанда, түзетілмеген гипокалиемия
  • клиникалық елеулі брадикардия
  • сол жақ қарынша лықсыту фракциясының төмендеуімен клиникалық мәні бар жүрек жеткіліксіздігі
  • сыртартқыдағы симптоматикалық аритмия
  • Моксифлоксацин QT аралығының ұзаруын туындататын басқа препараттармен бір мезгілде тағайындалмауы тиіс
  • бауыр қызметінің бұзылуы (Чайльд-Пью шкаласы бойынша С тобы) және трансаминазалар деңгейінің жоғары қалып шегінен 5 есе жоғарылауы

Побочные действия таблеток моксифлокса

Часто (≥ 1/100 и < 1/10)
  • изменение вкуса, тошнота, рвота, боли в животе, диарея
  • изменение функциональных показателей печени
  • головокружение, головная боль
  • кандидозные суперинфекции
  • удлинение интервала QT на ЭКГ у больных с гипокалиемией
  • повышение уровня трансаминаз
Нечасто (≥ 1/1,000 и < 1/100)
  • анемия, лейкопения, в том числе нейтpопения, тромбоцитопения, тpомбоцитоз
  • удлинение пpотpомбинового вpемени
  • аллергические реакции, крапивница, зуд, сыпь, эозинофилия
  • гиперлипидемия
  • одышка, в том числе астматическое состояние
  • повышение уровня амилазы, билирубина, нарушения функции печени, в том числе повышение уровня лактатдегидрогеназы, повышение уровня гаммаглутамилтрансферазы и щелочной фосфатазы
  • артралгии, миалгии
  • дегидратация (вызванная диареей или уменьшением приема жидкости)
  • общее недомогание
  • сердцебиение, тахикаpдия, вазодилатация, стенокардия, удлинение интервала QT, предсердная фибрилляция
  • снижение аппетита, запор, диспепсия, явления гастрита, метеоризм
  • чувство тревоги, повышение психомоторной активности, ажитация
  • спутанность сознания, дезориентация, вертиго, тремор, нарушения сна
  • парестезии/дизестезии
  • нарушения зрения, особенно в сочетании с реакциями со стороны ЦНС
  • зуд, сыпь, крапивница, сухость кожи
  • потливость
Редко (≥ 1/10,000 и < 1/1,000)
  • анафилактические/анафилактоидные реакции, аллергические/ангионевротические отеки, в том числе отек гортани
  • гипергликемия, гиперурикемия
  • эмоциональная лабильность, депрессия, галлюцинации, склонность к суициду
  • гипестезия, нарушение обоняния, включая аносмию
  • патологические сновидения, нарушение координации, нарушения внимания, расстройства речи, амнезия
  • периферическая невропатия и полинейропатия, судорожные припадки
  • шум в ушах, нарушения слуха, в том числе глухота (как правило, обратимая)
  • обмороки, гипотензия, гипертензия, желудочковая тахиаритмия
  • дисфагия, стоматиты, псевдомембранозный колит, желтуха, гепатит (преимущественно холестатический)
  • тендинит, повышение мышечного тонуса и мышечные судороги, слабость в мышцах
  • нарушение функции почек, почечная недостаточность, включая повышение азота мочевины, креатинина (в результате дегидратации, особенно у пожилых пациентов с сопутствующими нарушениями функции почек)
  • отеки
Очень редко (< 1/10,000)
  • повышение концентрации пpотpомбина и уменьшение показателя международного нормализованного отношения
  • агранулоцитоз
  • анафилактический/анафилактоидный шок
  • деперсонализация, психотические реакции (с тенденцией к суициду и самоагрессии)
  • гиперестезия
  • транзиторная потеря зрения, особенно в присутствии других реакций со стороны ЦНС
  • неспецифические аpитмии, полиморфная желудочковая тахикардия типа «пируэт», остановка сердца, преимущественно у лиц с предрасполагающими к аритмиям состояниями, такими как клинически значимая брадикардия, острая ишемия миокарда
  • молниеносный гепатит, потенциально опасный для жизни
  • буллезные кожные реакции, например, синдром Стивенса-Джонсона или токсический эпидермальный некролиз (потенциально угрожающий жизни)
  • разрывы сухожилий, артриты, ригидность мышц, расстройства походки вследствие мышечных, сухожильных или суставных повреждений, обострение симптомов миастении.
При лечении фторхинолонами очень редко встречались побочные эффекты, появление которых возможно при лечении моксифлоксацином: гипернатриемия, гиперкальциемия, гемолитическая анемия, рабдомиолиз, реакции фоточувствительности.
Жиі (≥ 1/100 және < 1/10)
  • дәм сезу өзгерісі, жүрек айну, құсу, іштің ауыруы, диарея
  • бауырдың функционалдық көрсеткіштерінің өзгеруі
  • бас айналу, бас ауыру
  • кандидозды асқын жұқпалар
  • гипокалиемиясы бар науқастарда ЭКГ-да QT аралығының ұзаруы
  • трансаминазалар деңгейінің жоғарылауы
Жиі емес (≥ 1/1,000 және < 1/100)
  • анемия, лейкопения, соның ішінде нейтpопения, тромбоцитопения, тpомбоцитоз
  • пpотpомбин уақытының ұзаруы
  • аллергиялық реакциялар, есекжем, қышыну, бөрту, эозинофилия
  • гиперлипидемия
  • ентігу, соның ішінде демікпелі күй
  • амилаза, билирубин деңгейінің көтерілуі, бауыр қызметінің бұзылуы, соның ішінде лактатдегидрогеназа деңгейінің жоғарылауы, гаммаглутамилтрансфераза және сілтілі фосфатаза деңгейінің артуы
  • артралгиялар, миалгиялар
  • дегидратация (диареядан немесе сұйықтықты аз ішуден болатын)
  • жалпы дімкәстану
  • жүрек қағу, тахикаpдия, вазодилатация, стенокардия, QT аралығының ұзаруы, жүрекшелік фибрилляция
  • тәбеттің төмендеуі, іш қату, диспепсия, гастрит құбылыстары, метеоризм
  • үрей сезімі, психомоторлық белсенділіктің артуы, ажитация
  • сананың шатасуы, бағдардан жаңылу, вертиго, тремор, ұйқының бұзылуы
  • парестезиялар/дизестезиялар
  • көрудің, әсіресе, ОЖЖ тарапынан болатын реакциялармен қосылған нашарлауы
  • қышыну, бөрту, есекжем, терінің құрғауы
  • тершеңдік
Сирек (≥ 1/10,000 және < 1/1,000)
  • анафилактикалық/анафилактоидтық реакциялар, аллергиялық/ангионевротикалық ісінулер, соның ішінде көмейдің ісінуі
  • гипергликемия, гиперурикемия
  • эмоциялық құбылу, депрессия, елестеулер, суицидке бейімділік
  • гипестезия, иіс сезудің нашарлауы, аносмияны қоса
  • патологиялық түстер көру, қозғалыс үйлесімінің бұзылуы, зейіннің нашарлауы, сөйлеу бұзылыстары, амнезия
  • шеткергі невропатия және полинейропатия, құрысу ұстамалары
  • құлақтың шуылдауы, естудің нашарлауы, соның ішінде саңыраулық (әдетте, қайтымды)
  • естен танулар, гипотензия, гипертензия, қарыншалық тахиаритмия
  • дисфагия, стоматиттер, жалған жарғақшалы колит, сарғаю, гепатит (көбінесе холестатикалық)
  • тендинит, бұлшықет тонусының көтерілуі және бұлшықеттер құрысуы, бұлшықет әлсіздігі
  • бүйрек қызметінің бұзылуы, бүйрек жеткіліксіздігі, мочевина азотының, креатининнің көтерілуін қоса (әсіресе, бүйрек қызметінің қатарлас бұзылулары бар егде жастағы емделушілердегі дегидратация нәтижесінде)
  • ісінулер
Өте сирек (< 1/10,000)
  • пpотpомбин концентрациясының көтерілуі және халықаралық қалыптасқан қатынас көрсеткішінің азаюы
  • агранулоцитоз
  • анафилактикалық/анафилактоидтық шок
  • өзін-өзі танымау, психоздық реакциялар (суицидке және өзіндік озбырлыққа бейім үрдістегі)
  • гиперестезия
  • өткінші көрмей қалу, әсіресе, ОЖЖ жағынан басқа реакциялар болған кезде
  • спецификалық емес аpитмиялар, «пируэт» типтес полиморфты қарыншалық тахикардия, клиникалық елеулі брадикардия, жедел миокард ишемиясы сияқты аритмияға бейім жай-күйлері бар тұлғаларда жүректің тоқтап қалуы
  • өмірге зор қатерлі шұғыл гепатит
  • буллезді тері реакциялары, мысалы, Стивенс-Джонсон синдромы немесе уытты эпидермалық некролиз (өмірге зор қауіпті)
  • сіңірлердің үзілуі, артриттер, бұлшықеттердің сіресуі, бұлшықеттердің, сіңірлердің немесе буындардың зақымдануы салдарынан жүріс-тұрыс бұзылыстары, миастения белгілерінің өршуі.
Фторхинолондармен емделу кезінде моксифлоксацинмен емделгенде пайда болуы мүмкін жағымсыз әсерлер: гипернатриемия, гиперкальциемия, гемолитикалық анемия, рабдомиолиз, фотосезімталдық реакциялары өте сирек кездесті.

Особые указания к применению

При использовании фторхинолонов может развиться гиперчувствительность и аллергические реакции, уже после первого применения, о чем необходимо немедленно информировать врача. Очень редко анафилактические реакции могут прогрессировать до опасного для жизни шока. В этих случаях Моксифлокс следует отменить и провести необходимые лечебные мероприятия (в том числе противошоковые).

Применение препаратов хинолонового ряда сопряжено с возможным риском развития судорожного припадка. Моксифлокс следует применять с осторожностью у пациентов с заболеваниями ЦНС и с состояниями, предрасполагающими к возникновению судорожных припадков или снижающими порог судорожной активности. В случае развития судорог лечение Моксифлоксом должно быть прекращено, и приняты соответствующие меры.

При применении Моксифлокса у некоторых пациентов может отмечаться удлинение интервала QT на электрокардиограмме. Степень удлинения интервала QT может нарастать с повышением концентрации препарата, поэтому не следует превышать рекомендованную дозу. Учитывая, что женщины имеют тенденцию к удлинению интервала QT в сравнении с мужчинами, они могут быть более чувствительны к препаратам, способствующим удлинению интервала QT. Пожилые пациенты могут быть также более чувствительны к таким препаратам.

Лекарственные средства, снижающие уровень калия, следует использовать с осторожностью у пациентов, получающих моксифлоксацин.

У пациентов с определенными состояниями, предрасполагающими к аритмиям, при применении Моксифлокса может увеличиваться риск развития желудочковых аритмий. В связи с этим следует избегать назначения препарата у пациентов с удлинением интервала QT, острой ишемией миокарда, некорректированной гипокалиемией, а также у тех, которые получают антиаритмические препараты класса IA (хинидин, прокаинамид) или класса III (амиодарон, соталол).

Моксифлокс следует назначать с осторожностью, поскольку аддитивный эффект моксифлоксацина не может быть исключен при следующих состояниях:
  • у пациентов, получающих сопутствующее лечение препаратами, удлиняющих интервал QT (цизаприд, эритромицин, антипсихотические препараты, трициклические антидепрессанты)
  • у пациентов с предрасполагающими к аритмиям состояниями, такими как клинически значимая брадикардия, острая ишемия миокарда
  • у пациентов с циррозом печени, поскольку наличие удлинения интервала QT у них не может быть исключено
  • у женщин или пожилых пациентов, которые могут быть более чувствительны на препараты, удлиняющие интервал QT.
При применении моксифлоксацина сообщалось о случаях развития молниеносного гепатита, потенциально приводящего к жизнеугрожающей печеночной недостаточности, в том числе с летальным исходом. При появлении признаков молниеносного гепатита, таких как быстро развивающаяся астения, связанная с желтухой, темная моча, склонность к кровотечениям или печеночной энцефалопатии, перед тем как продолжить лечение пациентам следует незамедлительно обратиться к врачу.

Сообщалось о случаях развития буллезных кожных реакций, например, синдрома Стивенса-Джонсона или токсического эпидермального некролиза (потенциально опасного для жизни). При появлении реакций со стороны кожи и/или слизистых оболочек также следует незамедлительно проконсультироваться с врачом перед тем, как продолжить лечение. Применение антибактериальных препаратов широкого спектра действия, включая моксифлоксацин, сопряжено с риском развития псевдомембранозного колита (от легкой диареи до смертельного колита). Поэтому этот диагноз следует иметь в виду у пациентов, у которых на фоне лечения Моксифлоксом наблюдается тяжелая диарея. В этом случае прием моксифлоксацина следует прекратить и должна быть немедленно назначена соответствующая терапия. Пациентам, у которых наблюдается тяжелая диарея, противопоказаны препараты, ингибирующие перистальтику кишечника.

Моксифлокс следует использовать с осторожностью у больных с миастенией гравис, поскольку препарат может обострять симптомы данного заболевания.

На фоне терапии фторхинолонами, особенно у пожилых и пациентов, получающих глюкокортикостероиды, возможно развитие тендинита и разрыва сухожилия (особенно Ахиллова сухожилия). Поражения сухожилий могут произойти даже в течение 48 часов от начала лечения и были зарегистрированы в течение нескольких месяцев после прекращения лечения. При первых симптомах боли или воспаления прием Моксифлокса следует прекратить, и разгрузить пораженную конечность, проконсультироваться с врачом, чтобы начать соответствующее лечение (например, иммобилизация).

При применении хинолонов отмечаются реакции фоточувствительности. Поэтому пациенты, получающие Моксифлокс, должны избегать прямых солнечных лучей и ультрафиолетового облучения.

Для пациенток с осложненными воспалительными заболеваниями органов малого таза (например, связанными с тубоовариальными или тазовыми абсцессами), для которых показано внутривенное лечение, прием моксифлоксацина в таблетках по 400 мг не рекомендуется.

Моксифлоксацин не рекомендуется для лечения инфекции, вызванной метициллин-резистентным золотистым стафилококком (МРЗС). В случае подозрения или подтверждения указанной инфекции, следует начать с применения соответствующего антибактериального препарата.

При лечении моксифлоксацином может подавляться рост Mycobacterium spp., что может привести к ложно-отрицательному результату в образцах, полученных у пациентов, получающих Моксифлокс.

При применении хинолонов, в том числе моксифлоксацина сообщалось о случаях развития сенсорной и сенсомоторной полинейропатии, приводящих к парестезии, гипестезии, дизестезии или слабости. При развитии симптомов нейропатии, таких как боль, жжение, покалывание, онемение или слабость у пациентов, находящихся на лечении Моксифлоксом, следует незамедлительно проконсультироваться с врачом, перед тем как продолжить лечение.

Психические реакции могут появиться даже после первого применения препаратов фторхинолонового ряда, включая Моксифлокс.

В очень редких случаях депрессия или психотические реакции прогрессировали до развития суицидальных мыслей или поведения с тенденцией к самоповреждению.

Если у пациента развиваются указанные реакции необходимо прекратить лечение Моксифлоксом и принять соответствующие меры. Рекомендовано соблюдать осторожность при использовании препарата у психотических пациентов или у пациентов, у которых в анамнезе имеется психическое заболевание.

При развитии нарушений зрения или других симптомов со стороны органов зрения необходима консультация офтальмолога.

Пациенты с фактическим или присутствующим в семейном анамнезе дефицитом фермента глюкозо-6-фосфатдегидрогеназы склонны к развитию гемолитических реакций при приеме моксифлоксацина, поэтому назначение препарата должно сопровождаться лабораторным контролем.

Пациенты с редкой наследственной непереносимостью галактозы, дефицитом лактазы Лаппа, мальабсорбцией глюкозы/галактозы, не должны принимать этот препарат.

Особенности влияния лекарственного средства на способность управлять транспортным средством или потенциально опасными механизмами
Учитывая побочные действия препарата, следует соблюдать осторожность при управлении транспортом или потенциально опасными механизмами.
Фторхинолондар пайдаланылған кезде бірінші қолданылуынан кейін-ақ аса жоғары сезімталдық және аллергиялық реакциялар дамуы мүмкін, бұл жөнінде дереу дәрігерді хабарландыру қажет. Анафилактикалық реакциялар өмірге қатерлі шокқа дейін өте сирек үдеуі мүмкін. Бұл жағдайларда Моксифлоксті тоқтатып, қажетті емдік шаралар (соның ішінде шокқа қарсы) жүргізген жөн.

Хинолонды қатар препараттарын қолдану құрысу ұстамасының болжамды даму қаупімен ілеспелі болады. Моксифлокс ОЖЖ аурулары бар және құрысу ұстамаларының пайда болуына бейім немесе құрысу белсенділігінің шегін төмендететін жай-күйлері бар емделушілерде абайлап қолданылу керек. Құрысу дамыған жағдайда Моксифлокспен емдеу тоқтатылып, тиісті шаралар қабылдануы тиіс.

Моксифлокс қолдану кезінде кейбір емделушілердің электрокардиограммасында QT аралығының ұзаруы білінеді. QT аралығының ұзару дәрежесі препарат концентрациясының ұлғаюымен арта түседі, сондықтан ұсынылған дозадан асыруға болмайды. Әйелдердің, ерлермен салыстырғанда, QT аралығының ұзаруына бейім болып келетінін ескерсек, олар QT аралығын ұзартуға қабілетті препараттарға ерекше сезімтал болып келеді. Егде жастағы емделушілер де осындай препараттарға сезімтал болуы мүмкін.

Калий деңгейін азайтатын дәрілік заттарды моксифлоксацин алатын емделушілерде абайлап пайдалану керек.

Аритмияға бейім белгілі бір жай-күйлері бар емделушілерде Моксифлокс қолдану кезінде қарыншалық аритмиялардың даму қаупі артады. Осыған орай, препаратты QT аралығының ұзаруы, жедел миокард ишемиясы, түзетілмеген гипокалиемиясы бар, сондай-ақ аритмияға қарсы IA класс (хинидин, прокаинамид) немесе III класс (амиодарон, соталол) препараттарын алатын емделушілерде тағайындаудан аулақ болу керек.

Моксифлоксты сақтықпен тағайындауға тура келеді, өйткені моксифлоксациннің аддитивті әсері мынадай жағдайларда жоққа шығарылмайды:
  • QT аралығын ұзартатын препараттармен қатарлас ем алатын емделушілерде (цизаприд, эритромицин, психозға қарсы препараттар, үш циклды антидепрессанттар)
  • клиникалық елеулі брадикардия, жедел миокард ишемиясы сияқты аритмияға бейім жай-күйлері бар емделушілерде
  • бауыр циррозы бар емделушілерде, өйткені оларда QT аралығы ұзаруының болуы жоққа шығарылмайды
  • QT аралығын ұзартатын препараттарға ерекше сезімтал болуы мүмкін әйелдерде немесе егде жастағы емделушілерде.
Моксифлоксацин қолданылған кезде өмірге қатер төндіретін, соның ішінде өліммен аяқталуға алып келу ықтималдығы зор шұғыл гепатиттің даму жағдайлары жөнінде хабарланды. Сарғаюмен байланысты жылдам дамитын астения, күңгірт несеп сияқты шұғыл гепатит белгілері, қан кетулерге немесе бауыр энцефалопатиясына бейімділік білінгенде емдеуді жалғастырар алдында емделушілер дереу дәрігерге қаралу керек.

Буллезді тері реакцияларының, мысалы, Стивенс-Джонсон синдромы немесе уытты эпидермалық некролиздің (өмірге қауіптілігі зор) даму жағдайлары жөнінде хабарланды. Тері және/немесе шырышты қабықтар тарапынан болатын реакциялар пайда болған кезде де емделуді жалғастырар алдында дәрігермен шұғыл кеңесу керек. Моксифлоксацинді қоса, әсер ету ауқымы кең бактерияға қарсы препараттар қолдану жалған жарғақшалы колиттің (жеңіл диареядан өлімге ұшырататын колитке дейін) даму қаупімен ілеспелі болады. Сондықтан осы диагноз Моксифлокспен емделу аясында ауыр диарея байқалатын емделушілерде ескерілу керек. Бұл жағдайда моксифлоксацин қабылдауды тоқтату керек және дереу тиісінше ем тағайындалуы тиіс. Ауыр диарея байқалатын емделушілерге ішек перистальтикасын тежейтін препараттар қарсы көрсетілімді.

Моксифлокс миастения гравис бар науқастарда абайлап пайдаланылуы тиіс, өйткені препарат осы ауру белгілерін өршітуі мүмкін.

Фторхинолондармен емдеу аясында, әсіресе, егде жастағыларда және глюкокортикостероидтар алатын емделушілерде тендинит дамуы және сіңірлер үзілуі (әсіресе, Ахилл сіңірлерінің) мүмкін. Сіңірлердің зақымдануы емдеу басталған соң 48 сағат ішінде-ақ болуы мүмкін және емдеу тоқтатылғаннан кейінгі бірнеше ай ішінде тіркелген. Ауырудың немесе қабынудың алғашқы белгілерінде Моксифлокс қабылдауды тоқтатып және зақымданған қол-аяқты жеңілдетіп, тиісті емді бастау үшін (мысалы, иммобилизация) дәрігермен кеңесу керек.

Хинолондар қолданылғанда фотосезімталдық реакциялары болады. Сондықтан Моксифлокс алатын емделушілер тіке түсетін күн сәулесінен және ультракүлгін сәулеленуден аулақ болуы тиіс.

Көктамырішілік емдеу көрсетілген кіші жамбас ағзаларының асқынған қабыну аурулары бар емделуші әйелдер үшін (мысалы, тубоовариальді немесе жамбас абсцесстері бар) 400 мг таблеткалар түріндегі моксифлоксацин қабылдау ұсынылмайды.

Моксифлоксацин метициллинге төзімді алтын түстес стафилококк (МТАС) туғызған жұқпаларды емдеу үшін ұсынылмайды. Аталған жұқпа күдік тудырған немесе расталған жағдайда бактерияға қарсы тиісті препарат қолданудан бастау керек.

Моксифлоксацинмен емделгенде Mycobacterium spp. өсуі бәсеңдейді, бұл Моксифлокс қабылдайтын емделушілерден алынатын үлгілерде жалған-теріс нәтижеге алып келеді.

Хинолондар, соның ішінде моксифлоксацин қолданғанда парестезияға, гипестезияға, дизестезияға немесе әлсіздікке алып келетін сенсорлық және сенсомоторлық полинейропатия жағдайлары жөнінде хабарланды. Моксифлокспен емделіп жүрген емделушілерде ауыру, ашыту, шаншу, ұю немесе әлсіздік сияқты нейропатия белгілері дамығанда, емделуді жалғастырар алдында дәрігермен шұғыл кеңесу керек.

Психикалық реакциялар, Моксифлоксты қоса, фторхинолонды қатар препараттарын алғаш қолданғаннан кейін-ақ пайда болады.

Өте сирек жағдайларда депрессия немесе психоздық реакциялар суицидтік ойлардың немесе өзіне-өзі зақым келтіруге бейім мінез-құлықтың дамуына дейін үдеді.

Егер емделушіде аталған реакциялар дамитын болса, Моксифлокспен емдеуді тоқтатып, тиісінше шаралар қабылдау қажет. Психозды емделушілерде немесе сыртартқысында психикалық ауруы бар емделушілерде препаратты пайдаланған кезде сақ болуға кеңес беріледі.

Көрудің нашарлауы немесе көру мүшелері тарапынан басқа белгілер дамыған кезде офтальмолог кеңесі қажет.

Нақтылы немесе отбасылық сыртартқысында глюкоза-6-фосфатдегидрогеназа ферментінің тапшылығы бар емделушілер моксифлоксацин қабылдаған кезде гемолитикалық реакциялардың дамуына бейім болып келеді, сондықтан препарат тағайындау зертханалық бақылаумен қатар жүруі тиіс.

Сирек тұқым қуалайтын галактоза көтере алмаушылығы, Лапп лактаза тапшылығы, глюкозы/галактоза мальабсорбциясы бар емделушілер осы препаратты қабылдамауы тиіс.

Дәрілік заттың көлік құралын немесе қауіптілігі зор механизмдерді басқару қабілетіне әсер ету ерекшеліктері
Препараттың жағымсыз әсерлерін ескеріп, көлік немесе қауіптілігі зор механизмдер басқару кезінде сақтық шарасын қадағалау керек.

Дозировка и способ применения

Взрослые

Таблетку следует проглатывать целиком, запивая достаточным количеством жидкости. Моксифлокс принимают по одной таблетке (400 мг) 1 раз в сутки. Длительность лечения зависит от типа инфекции.

Обострение хронического бронхита – 5-10 дней.

Внебольничная пневмония – 10 дней.

Острый бактериальный синусит – 7 дней.

Неосложненные воспалительные заболевания органов малого таза – 14 дней.

Последовательная терапия (внутривенное введение с последующим переходом на пероральный прием)

В клинических исследованиях с последовательной терапией большинство пациентов переходили с внутривенного введения на пероральную терапию в течение 4 дней (внебольничная пневмония) или 6 дней (осложненные инфекции кожи и мягких тканей). Рекомендуемая общая продолжительность внутривенного и перорального лечения 7-14 дней для внебольничной пневмонии и 7-21 день для осложненных инфекций мягких тканей.

Рекомендуемые доза 400 мг однократно в сутки и продолжительность лечения не должны превышаться.
Коррекции дозы у пациентов с почечной недостаточностью и у пациентов, находящихся на хроническом гемодиализе (гемодиализ и постоянный амбулаторный перитонеальный диализ) не требуется.

Недостаточно данных о применении моксифлоксацина у больных с нарушениями функции печени.

Моксифлокс должен использоваться с осторожностью у пожилых пациентов с заболеваниями почек, если они не в состоянии поддерживать адекватное потребление жидкости, поскольку обезвоживание может повысить риск развития почечной недостаточности.
Ересектер

Таблетканы жеткілікті сұйықтық мөлшерімен ішіп, бүтіндей жұтып жіберген жөн. Моксифлокс тәулігіне 1 рет бір таблеткадан (400 мг) қабылданады. Емдеу ұзақтығы жұқпаның типіне байланысты.

Созылмалы бронхиттің өршуі – 5-10 күн.

Ауруханадан тыс пневмония – 10 күн.

Жедел бактериялық синусит – 7 күн.

Кіші жамбас ағзаларының асқынбаған қабыну аурулары – 14 күн.

Бірізді ем (көктамыр ішіне енгізіп, кейіннен ішу арқылы қабылдауға көшу)

Бірізді еммен жүргізілген клиникалық зерттеулерде емделушілердің көпшілігі 4 күн ішінде (ауруханадан тыс пневмония) немесе 6 күн ішінде (терінің және жұмсақ тіндердің асқынған жұқпалары) көктамырішілік енгізуден ішу арқылы емделуге ауысты. Көктамырішілік және ішу арқылы емделудің ұсынылатын жалпы ұзақтығы – ауруханадан тыс пневмония үшін 7-14 күн және жұмсақ тіндердің асқынған жұқпалары үшін 7-21 күн.

Ұсынылатын тәулігіне бір рет 400 мг дозасы және емдеу ұзақтығы асырылмауы тиіс.

Бүйрек жеткіліксіздігі бар емделушілерде және ұзаққа созылатын гемодиализде (гемодиализ және тұрақты амбулаторлық перитонеальді диализ) жүрген емделушілерде дозаны реттеу қажет емес.

Бауыр қызметі бұзылған науқастарда моксифлоксацин қолдану жөнінде деректер жоқ.

Моксифлокс, егер олар талапқа сай сұйықтық ішуді көтере алмайтын жағдайда болса, егде жастағы емделушілерде абайлап пайдаланылуы тиіс, өйткені сусыздану бүйрек жеткіліксіздігінің даму қаупін арттыруы мүмкін.

Взаимодействие с лекарствами

Не исключается усиление эффекта пролонгации интервала QT при применении моксифлоксацина с другими препаратами, способными удлинять интервал QT. Это может приводить к повышению риска желудочковых аритмий, включая аритмию по типу «пируэт». Таким образом, назначение моксифлоксацина параллельно с любым из следующих препаратов, обладающих этим эффектом, противопоказано:
  • антиаритмические класса Ia (хинидин, гидрохинидин, дизопирамид)
  • антиаритмические класса III (амиодарон, соталол, дофетилид, ибутилид)
  • антипсихотические (фенотиазины, пимозид, сертиндол, галоперидол, султоприд)
  • трициклические антидепрессанты
  • некоторые антимикробные средства (саквинавир, спарфлоксацин, эритромицин в/в, пентамидин, антималярийные препараты, в частности галофантрин)
  • некоторые антигистаминные препараты (терфенадин, астемизол, мизоластин)
  • другие (цизаприд, винкамин в/в, бепридил, дифеманил).
Моксифлоксацин должен использоваться с осторожностью у пациентов, которым назначено лечение средствами, снижающими уровень калия (такие как петлевые и тиазидные диуретики, слабительные и клизмы (в высоких дозах), кортикостероиды, амфотерицин В) или средствами, вызывающими клинически значимую брадикардию.

Не требуется коррекция дозировки при совместном применении с атенололом, ранитидином, кальций-содержащими добавками, теофиллином, пероральными контрацептивными средствами, глибенкламидом, итраконазолом, дигоксином, морфином, пробеницидом (подтверждено отсутствие клинически значимого взаимодействия с моксифлоксацином).

Антацидные средства, поливитамины и минералы
Прием моксифлоксацина одновременно с антацидными средствами, поливитаминами и минералами может приводить к нарушению всасывания моксифлоксацина после приема внутрь, вследствие образования хелатных комплексов с многовалентными катионами, содержащимися в этих препаратах. В результате концентрация моксифлоксацина в плазме может быть значительно ниже желаемой. Следовательно, антацидные препараты, антиретровирусные препараты (например, диданозин) и другие препараты, содержащие магний или алюминий, сукральфат и другие препараты, содержащие железо или цинк, следует назначать не менее чем за 4 часа до или через 2 часа после приема внутрь моксифлоксацина.

Варфарин
При сочетанном применении с варфарином фармакокинетика, протромбиновое время и другие параметры свертывания крови не изменяются.

Изменение значения МНО (международного нормализованного отношения)
У пациентов, получавших антикоагулянты в сочетании с антибиотиками, в том числе с моксифлоксацином, отмечаются случаи повышения антикоагуляционной активности противосвертывающих препаратов. Факторами риска являются наличие инфекционного заболевания (и сопутствующий воспалительный процесс), возраст и общее состояние пациента. Несмотря на то, что взаимодействия между моксифлоксацином и варфарином не выявляется, у пациентов, получающих сочетанное лечение этими препаратами, необходимо проводить мониторирование МНО и при необходимости корректировать дозу пероральных противосвертывающих препаратов.

Дигоксин
Моксифлоксацин и дигоксин не оказывают существенного влияния на фармакокинетические параметры друг друга. При назначении повторных доз моксифлоксацина у здоровых лиц максимальная концентрация дигоксина увеличивалась приблизительно на 30 %, при этом соотношение площадь под кривой «концентрация – время» (AUC) и минимальная концентрация дигоксина не изменяются.

Активированный уголь
При одновременном применении активированного угля и моксифлоксацина внутрь в дозе 400 мг системная биодоступность препарата снижается более, чем на 80 % в результате торможения его абсорбции. В случае передозировки применение активированного угля на ранней стадии всасывания препятствует дальнейшему повышению системного воздействия.

Пищевые и молочные продукты
Всасывание препарата не изменяется при одновременном приеме пищи (включая молочные продукты). Моксифлоксацин можно принимать независимо от приема пищи.
Моксифлоксацинді QT аралығын ұзартуға қабілетті басқа препараттармен қолданған кезде QT аралығының ұзарып кету әсерінің күшеюі жоққа шығарылмайды. Бұл «пируэт» типіне жататын аритмияны қоса, қарыншалық аритмиялар қатерінің артуына алып келеді. Осылайша, моксифлоксацинді сондай әсері бар келесі препараттардың кез келгенімен қатарлас тағайындау қарсы көрсетілімді:
  • аритмияға қарсы Ia класты (хинидин, гидрохинидин, дизопирамид)
  • аритмияға қарсы III класты (амиодарон, соталол, дофетилид, ибутилид)
  • психозға қарсы (фенотиазиндер, пимозид, сертиндол, галоперидол, султоприд)
  • үш циклды антидепрессанттар
  • микробқа қарсы кейбір дәрілер (саквинавир, спарфлоксацин, эритромицин к/і, пентамидин, малярияға қарсы препараттар, атап айтқанда, галофантрин)
  • гистаминге қарсы кейбір препараттар (терфенадин, астемизол, мизоластин)
  • басқалары (цизаприд, винкамин к/і, бепридил, дифеманил).
Моксифлоксацин калий деңгейін төмендететін заттармен (ілмекті және тиазидті диуретиктер, іш жүргізгіштер және клизмалар (жоғары дозаларда), кортикостероидтар, амфотерицин В сияқты) немесе клиникалық елеулі брадикардияны туғызатын дәрілермен емдеу тағайындалған емделушілерде сақтықпен пайдаланылуы тиіс.

Атенолол, ранитидин, құрамында кальций бар қоспалар, теофиллин, ішу арқылы қабылданатын контрацептивтік дәрілер, глибенкламид, итраконазол, дигоксин, морфин, пробеницидпен бірге қолданылғанда дозасын реттеу қажет емес (моксифлоксацинмен клиникалық елеулі өзара әрекеттесулердің болмайтыны расталған).

Антацидтік дәрілер, поливитаминдер және минералдар
Моксифлоксацинді антацидті дәрілермен, поливитаминдермен және минералдармен бір мезгілде қабылдау осы препараттарда болатын көп валентті катиондармен хелатты кешендер түзілуінің салдарынан ішке қабылданғаннан кейін моксифлоксацин сіңуінің бұзылуына алып келеді. Нәтижесінде плазмадағы моксифлоксацин концентрациясы тиісті деңгейден едәуір төмен болуы мүмкін. Сондықтан, антацидті препараттар, антиретровирустық препараттар (мысалы, диданозин) және құрамында магний немесе алюминий, сукральфат бар басқа препараттар және құрамында темір немесе мырыш бар басқа препараттарды моксифлоксацин ішке қабылданғанға дейін кемінде 4 сағат бұрын немесе қабылданғаннан кейін 2 сағаттан соң тағайындалу керек.

Варфарин
Варфаринмен үйлестіріп қолданғанда фармакокинетикасы, протромбин уақыты және қан ұюының басқа параметрлері өзгермейді.

ХҚҚ (халықаралық қалыптасқан қатынас) мәнінің өзгеруі
Антибиотиктермен, соның ішінде моксифлоксацинмен үйлестірілген антикоагулянттар алатын емделушілерде қан ұюына қарсы препараттардың антикоагуляциялық белсенділігі жоғарылаған жағдайлар болады. Жұқпалы аурудың болуы (және қатарлас қабыну үдерісі), емделушінің жас ерекшелігі және жалпы жағдайы қауіп факторлары болып табылады. Моксифлоксацин мен варфарин арасындағы өзара әрекеттесудің анықталмауына қарамастан, осы препараттармен үйлестірілген ем алған емделушілерде ХҚҚ мониторингін жасап, қажет болса, ішуге арналған қан ұюына қарсы препараттардың дозасын реттеу керек.

Дигоксин
Моксифлоксацин мен дигоксин бір-бірінің фармакокинетикалық параметрлеріне елеулі ықпалын тигізбейді. Моксифлоксациннің қайталама дозалары тағайындалғанда дені сау тұлғаларда дигоксиннің ең жоғары концентрациясы шамамен 30 % ұлғайған, бұл орайда «концентрация – уақыт» қисығы астындағы аудан (AUC) мен дигоксиннің ең төменгі концентрациясының арақатынасы өзгермейді.

Белсенділендірілген көмір
Белсенділендірілген көмір мен 400 мг дозадағы моксифлоксацинді ішке бір мезгілде қолданған кезде препараттың жүйелі биожетімділігі оның сіңірілу тежелісінің нәтижесінде 80 %-дан астам төмендейді. Артық дозаланған жағдайда сіңудің ерте сатысында белсенділендірілген көмір қолдану жүйелі әсердің әріқарай өрбуін кедергілейді.

Тамақ және сүт өнімдері
Препараттың сіңуі бір мезгілде ас ішу (сүт өнімдерін қоса) кезінде өзгермейді. Моксифлоксацинді ас ішуге байланыссыз қабылдауға болады.

Передозировка моксифлоксом в таблетках

Симптомы: возможно усиление побочных эффектов.

Лечение: промывание желудка, назначение активированного угля и симптоматическая терапия. В связи с опасностью удлинения интервала QT необходим ЭКГ-мониторинг.
Симптомдары: жағымсыз әсерлердің күшеюі мүмкін.

Емі: асқазанды шаю, белсенділендірілген көмір тағайындау және симптоматикалық емдеу. QT аралығының ұзару қауіптілігіне орай ЭКГ-мониторинг қажет.

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

При пероральном приеме моксифлоксацин всасывается быстро и почти полностью. Абсолютная биодоступность составляет около 90%.

Среднее значение максимальной концентрации Cmax (максимальная концентрация) и значение AUC при дозировке 400 мг один раз в сутки составляют 4.5 ± 0.53 мкг/мл и 48 ± 2.7 мкг/час/мл, соответственно. Cmax достигается через 1-3 часа после приема внутрь. Средняя плазменная концентрация составляет 4.95 ± 0.10 мкг/мл. Плазменная концентрация возрастает пропорционально повышению дозы. Средний период полувыведения из плазмы крови составлял 12 ± 1.3 часа; стойкие значения достигаются, по крайней мере, через три дня после приема по 400 мг один раз в сутки.

Моксифлоксацин метаболизируется путем конъюгации до глюкуронида и сульфата. Сульфатный конъюгат (М1) составляет примерно 38% от дозы, выводится, в основном, с калом. Приблизительно 14% дозы превращается в глюкуронидный конъюгат (М2), который выводится только с мочой. Пиковые плазменные концентрации М2 составляют приблизительно 40% от исходного вещества, в то время как плазменные концентрации М1 обычно составляют менее 10% от неизмененного моксифлоксацина. Высокие концентрации препарата, превышающие таковые в плазме, создаются в легочной ткани (эпителиальная жидкость, альвеолярные макрофаги, биологическая ткань), в носовых пазухах и полипах, в очагах воспаления, в органах брюшной полости и перитонеальной жидкости, а также в женских половых органах. В слюне, интерстициальной жидкости (межмышечной и подкожной) определяется высокая концентрация препарата в свободном состоянии.

Приблизительно 45% введенной дозы моксифлоксацина выводится в виде неизмененного вещества (20% - с мочой и 25% - с калом). Средний общий клиренс и почечный клиренс составляют 12 ± 2.0 л/час и 2.6 ± 1.5 л/час, соответственно.
Ішу арқылы қабылдаған кезде моксифлоксацин жылдам және толық дерлік сіңеді. Абсолютті биожетімділігі 90%-ға жуық құрайды.

Ең жоғары концентрациясының орташа мәні Cmax (ең жоғары концентрация) және AUC мәні тәулігіне бір рет 400 мг дозаланғанда, тиісінше, 4.5 ± 0.53 мкг/мл және 48 ± 2.7 мкг/сағ./мл құрайды. Cmax мәніне ішке қабылдағаннан кейін 1-3 сағаттан соң жетеді. Орташа плазмалық концентрациясы 4.95 ± 0.10 мкг/мл құрайды. Плазмалық концентрациясы дозаның арттырылуына пропорционал ұлғаяды. Қан плазмасынан орташа жартылай шығарылу кезеңі 12 ± 1.3 сағат құрады; тұрақты мәндеріне тәулігіне бір рет 400 мг қабылдағаннан кейін, кем дегенде, үш күннен соң жетеді.

Моксифлоксацин глюкуронидке және сульфатқа дейін конъюгациялану арқылы метаболизденеді. Сульфаттық конъюгат (М1) дозаның шамамен 38%-ын құрайды, негізінен, нәжіспен шығарылады. Дозаның шамамен 14%-ы несеппен ғана шығарылатын глюкуронидті конъюгатқа (М2) айналады. Жоғары шекті М2 плазмалық концентрациялары бастапқы заттың шамамен 40%-ын құрайды, сонымен қатар М1 плазмалық концентрациялары сияқты, әдетте, өзгермеген моксифлоксациннің 10%-дан азын құрайды. Плазмадағысынан асып кететін препараттың жоғары концентрациялары өкпе тінінде (эпителий сұйықтығы, альвеолярлы макрофагтар, биологиялық тін), мұрын қойнаулары мен полиптерде, қабыну ошақтарында, құрсақ қуысы ағзаларында және перитонеальді сұйықтықта, сондай-ақ әйелдің жыныс ағзаларында түзіледі. Сілекейден, интерстициальді сұйықтықтан (бұлшықетаралық және теріастылық) бос күйдегі препараттың жоғары концентрациясы анықталады.

Енгізілген моксифлоксацин дозасының шамамен 45%-ы өзгермеген зат күйінде шығарылады (20% - несеппен және 25% - нәжіспен). Орташа жалпы клиренсі және бүйрек клиренсі, тиісінше, 12 ± 2.0 л/сағат және 2.6 ± 1.5 л/сағат құрайды.

Фармакодинамика

Моксифлоксацин проявляет бактерицидное действие в результате ингибирования топоизомеразы II (ДНК-гиразы) и топоизомеразы IV, необходимых для репликации, транскрипции, репарации и рекомбинации бактериальной ДНК. Механизм действия хинолонов, включая моксифлоксацин, отличается от механизма действия макролидов, бета-лактамных антибиотиков, аминогликозидов и тетрациклинов; поэтому микроорганизмы, резистентные к этим классам препаратов, могут быть чувствительными к моксифлоксацину и другим хинолонам. Перекрестной устойчивости между моксифлоксацином и другими классами антимикробных препаратов не отмечалось.

Моксифлоксацин активен в отношении большинства штаммов следующих микроорганизмов:

Грамположительные бактерии
  • Gardnerella vaginalis
  • Streptococcus pneumoniae (включая мультирезистентные штаммы Streptococcus pneumoniae (MDRSP), включая штаммы, известные как PRSP (пенициллин-резистентный St. рneumoniae) и штаммы, резистентные к следующим двум и более антибиотикам: пенициллин (MIC ≥ 2 мкг/мл), второе поколение цефалоспоринов (например, цефуроксим), макролиды, тетрациклины и триметоприм/сульфаметоксазол
  • Группа Streptococcus viridans (S. viridans, S. mutans, S. mitis, S. sanguinis, S. salivarius, S. thermophilus, S. constellatus)
  • Streptococcus agalactiae
  • Streptococcus dysgalactiae
  • Staphylococcus aureus (восприимчивые к метициллину штаммы)
  • коагулаза-отрицательные стафилококки (S. cohnii, S. epidermidis, S. haemolyticus, S. hominis, S. saprophyticus, S. simulans) восприимчивые к метициллину штаммы
Грамотрицательные бактерии
  • Haemophillus influenzae (включая штаммы, продуцирующие и непродуцирующие β-лактамазы)
  • Haemophillus parainfluenzae
  • Moraxella catarrhalis (включая штаммы, продуцирующие и непродуцирующие β-лактамазы)
  • Bordetella pertussis
  • Legionella pneumophilia
  • Acinetobacter baumanii
  • Proteus vulgaris
Анаэробы
  • Fusobacterium spp, Porphyromonas spp, Prevotella spp, Propionibacterium spp.
Другие микроорганизмы
Chlamydia pneumoniae, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Mycoplasma genitalium, Coxiella burnetti.
Моксифлоксацин бактериялық ДНҚ репликациясы, транскрипциясы, репарациясы және рекомбинациясы үшін қажетті топоизомераза II (ДНҚ-гираза) және топоизомераза IV тежелісінің нәтижесінде бактерицидті әсер танытады. Хинолондардың әсер ету механизмі, моксифлоксацинді қоса, макролидтердің, бета-лактамды антибиотиктердің, аминогликозидтер мен тетрациклиндердің әсер ету механизмінен ерекшеленеді; сондықтан препараттардың осы кластарына төзімді микроорганизмдер моксифлоксацинге және басқа хинолондарға сезімтал болуы мүмкін. Моксифлоксацин мен микробқа қарсы препараттардың басқа кластары арасында айқаспалы төзімділік болмаған.

Моксифлоксацин келесі микроорганизмдер штаммдарының көпшілігіне қатысты белсенді:

Грамоң бактериялар
  • Gardnerella vaginalis
  • Streptococcus pneumoniae (Streptococcus pneumoniae мультирезистентті штаммдарын қоса (MDRSP), PRSP сияқты белгілі штаммдарды (пенициллинге төзімді St. рneumoniae) және мынадай екі немесе одан көп антибиотиктерге: пенициллин (MIC ≥ 2 мкг/мл), цефалоспориндердің екінші буыны (мысалы, цефуроксим), макролидтер, тетрациклиндер және триметоприм/сульфаметоксазолға төзімді штаммдарды қоса
  • Streptococcus viridans тобы (S. viridans, S. mutans, S. mitis, S. sanguinis, S. salivarius, S. thermophilus, S. constellatus)
  • Streptococcus agalactiae
  • Streptococcus dysgalactiae
  • Staphylococcus aureus (метициллинге сезімтал штаммдар)
  • коагулаза-теріс стафилококктар (S. cohnii, S. epidermidis, S. haemolyticus, S. hominis, S. saprophyticus, S. simulans) метициллинге сезімтал штаммдар
Грамтеріс бактериялар
  • Haemophillus influenzae (β-лактамаза өндіретін және өндірмейтін штаммдар)
  • Haemophillus parainfluenzae
  • Moraxella catarrhalis (β-лактамаза өндіретін және өндірмейтін штаммдар)
  • Bordetella pertussis
  • Legionella pneumophilia
  • Acinetobacter baumanii
  • Proteus vulgaris
Анаэробтар
  • Fusobacterium spp, Porphyromonas spp, Prevotella spp, Propionibacterium spp.
Басқа микроорганизмдер
Chlamydia pneumoniae, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Mycoplasma genitalium, Coxiella burnetti.

Упаковка и форма выпуска

По 10 таблеток помещают в контурную ячейковую упаковку из плёнки поливинилхлоридной и фольги алюминиевой печатной лакированной. По 1 контурной ячейковой упаковке вместе с инструкцией по медицинскому применению на государственном и русском языках помещают в пачку из картона.
10 таблеткадан поливинилхлоридті үлбірден және баспалы лакталған алюминий фольгадан жасалған пішінді ұяшықты қаптамаға салады. 1 пішінді ұяшықты қаптамадан медицинада қолданылуы жөніндегі мемлекеттік және орыс тілдеріндегі нұсқаулықпен бірге картон пәшкеге салынады.